Problemem z jakim często boryka się rodzina jak i  sam pacjent uzależniony jest brak motywacji i chęci do podjęcia leczenia. Osoba uzależniona minimalizuje negatywne konsekwencje swojej choroby, zaprzecza swojej chorobie, nie dostrzega narastających problemów i trudnego położenia, w którym się znalazła. Dopiero przeżycie bolesnych konsekwencji w rożnych obszarach życiowych stwarza okazję do podjęcia próby leczenia.
 By przyspieszyć moment leczenia przez osobę uzależnioną opracowano „interwencję kryzysową” rozumianą jako proces konfrontowania osoby uzależnionej z chorobą, pokazanie jej rzeczywistości w jakiej żyje, a z którą w wyniku picia utraciła kontakt. Interwencja daje szanse na zatrzymanie postępującego i destrukcyjnego uzależnienia  i otrzymanie pomocy w skutecznym zatrzymaniu choroby. Celem interwencji jest osiągniecie zgody na rozpoczęcie procesu terapeutycznego i odzyskanie przez osobę uzależnioną kontroli nad swoim życiem.
 Interwencja może być skuteczna tylko wówczas  gdy osobie uzależnionej przedstawimy  poszczególne fakty, wydarzenia, które mają związek z uzależnieniem. Ważne jest, aby fakty te przedstawiać w sposób obiektywny, jednoznaczny, nieosadzający i troskliwy. By interwencja nie przerodziła się w oskarżenia i chęć ukarania czy potępienia osoby uzależnionej za jej postępowanie w nałogu, a stała się okazją do stworzenia „chwili prawdy”  uzależnionej osobie o stanie jego rzeczywistości i propozycji wydostania się z „błędnego koła”.
 Interwencja kryzysowa wymaga przygotowania i opracowania w sposób dokładny poszczególnych kroków:
1.Przygotowania zespołu interwencji kryzysowej.(osoby)
2.Zebrania i opracowania danych o negatywnych konsekwencjach uzależnienia.
3.Poszukania możliwości leczenia.
4.Przygotowania się do przeprowadzenia interwencji (ustalenie prowadzącego, kolejności wystąpień,analiza   punktów).
5.Przygotowania się do rożnych reakcji osoby uzależnionej.
6.Przeprowadzenia interwencji wobec osoby uzależnionej.

Wymienione kroki wymagają  szczegółowego dopracowania i wskazana jest obecność terapeuty nadzorującego i pomagającego w odpowiednim doborze osób, faktów, etapów postępowania i przebiegu spotkania interwencyjnego. W fazie przygotowywania interwencji terapeuta dostarcza wiedzę o chorobie i jej leczeniu, podtrzymuje w grupie interwencyjne sens i cel takiego działania, dba o komunikację zespołu, pomaga w wyrażeniu trudnych emocji, dba by charakter wypowiedzi nie zachował ton troski i wsparcia, a nie rozliczenia, przewiduje trudne warianty zachowań osoby uzależnionej i poszukuje profesjonalnych rozwiązań Na spotkaniu z terapeutą ostatecznie odbywa się „generalna próba”, w której zostają dopięte ostatnie najdrobniejsze  szczegóły interwencji.
Są też okoliczności, w których nie wolno przeprowadzać interwencji bez wsparcia psychiatry lub terapeuty. Należą do nich:współwystępowanie choroby psychicznej, skłonność do wyjątkowo gwałtownego, agresywnego reagowania, głęboka depresja, osoba uzależniona znajduje się pod wpływem środków odurzających, alkoholu.

  Klinika WOLMED wychodzi z ofertą pomocy w przygotowaniu profesjonalnej interwencji  kryzysowej  wobec osoby uzależnionej. Skorzystać może z niej każdy z członków rodziny osoby uzależnionej.

Program terapeutyczny dla osób współuzależnionych

  Ofiarą każdego uzależnienia (alkohol, hazard, narkotyki, leki) jest zawsze  cała rodzina  i otoczenie osoby uzależnionej. Żona, mąż,  dzieci, matka, ojciec uczestniczą w życiu takiej osoby wciągając się w grę alkoholową, przeżywając lęk, strach, wstyd i poczucie winy. By ratować osobę uzależnioną, którą często jeszcze kochają, zaczynają przejmować nad nią kontrolę i  brać odpowiedzialność za jej życie. Gdy nie przynosi to żadnych efektów, sami cierpią i gubią siebie, nie rozumiejąc co się dzieje w ich życiu.
  Błędne koło alkoholika staje się błędnym kołem osoby współuzależnionej, towarzyszy temu depresja, nerwica zabierając sens i radość życia.
  By przerwać to błędne koło osoba współuzależniona musi otrzymać profesjonalną pomoc terapeutyczną prowadzącą do odzyskania prawidłowego obrazu swojej sytuacji, równowagi wewnętrznej i spokoju.
  Po wielu latach doświadczeń w pracy z pacjentami uzależnionymi  i ich  rodzinami nasz ośrodek stworzył kompleksową ofertę pomocy terapeutycznej dla osób współuzależnionych.  Program terapeutyczny dla osób współuzależnionych składa się z uczestnictwa  w grupie terapeutycznej, indywidualnych sesjach terapeutycznych, muzykoterapii.
Jeśli widzisz w swoim życiu podobne problemy, pamiętaj nie jesteś sam.

 Współuzależnienie to taki sposób reagowania na silnie stresową sytuację współżycia z osobą uzależnioną, który powoduje postępujące uwikłanie w tę sytuację. Osoba współuzależniona wprowadza zmiany, zmierzające do zatrzymania uzależnienia i po­prawienia sytuacji rodzinnej, jednak to co robi osoba współuzależniona sytuację tę jedynie pogarsza i utrwala. Szukając wyjścia z sytuacji, koncentruje się wyłącznie na osobie uzależnionej. Dlatego zmiany, które wpro­wadza stają się sposobami przystosowania się do destrukcyjnego  życia w związku, wzmacniają cierpienie, poczucie ogromnej bezsilności i w konsekwencji uniemożliwiają rozwiązanie problemu.
 Aby  pomóc osobom współuzależnionym powstał   program  pracy grupowej, który jest progra­mem psychoedukacyjnym, tzn. zawiera elementy przekazywania wiedzy o cho­robie alkoholowej i współuzależnieniu, ale głównie stwarza okazję do rozpo­znawania własnej sytuacji rodzinnej, auto diagnozy oraz uczenia się i ćwiczenia nowych, konstruktywnych zachowań. Daje szanse na odzyskanie kontroli nad swoim życiem i ponowne zbliżenie się do rozumienia własnych potrzeb i oczekiwań, wzięcia odpowiedzialności za swoje życie.